پلمب کافه های تهران از سنایی تا ایرانشهر
اعصاب سنج: با گسترش پلمب کافه ها در خیابان های سنایی، ایرانشهر و نوفل لوشاتو، بحث ها از تعطیلی چند واحد صنفی فراتر رفته و به تأثیر این روند بر اقتصاد محلی، حیات اجتماعی و فضاهای عمومی تهران کشیده شده است. ا
به گزارش اعصاب سنج به نقل از خبر آنلاین، تهران اینروزها از پشت کرکره های پایین کشیده شده دیده می شود. در خیابان سنایی بخشی از کافه هایی که تا همین چند روز پیش میزهایشان پر از مشتری بود، تعطیل شده اند. در ایرانشهر هم بعضی کافه ها بسته اند و در نوفل لوشاتو هم خبر پلمب بعضی از کافه ها میان کافه داران و مشتریان پیچیده است. خیابان ها هنوز سر جای خود هستند، اما بخشی از زندگی ای که در آنها جریان داشت، پشت درهای بسته مانده است. این دفعه ماجرا فقط در رابطه با یک واحد صنفی نیست.
شرق در خبری نوشت: محسن برهانی، حقوق دان، از یک پرسش حقوقی آغاز می کند: «پلمب اقدامی قضایی است یا غیرقضائی؟». از نگاه او، وقتی پلمب مستقیما مالکیت و درآمد افراد را هدف قرار می دهد، نمی توان در رابطه با آن خارج از چارچوب روشن قانون تصمیم گرفت. او تاکید دارد حتی در صورت تشکیل پرونده قضایی، قانون برای پلمب مراکز خدماتی و تولیدی محدودیت هایی درنظر گرفته است؛ بدین سبب نمی توان چنین اختیاری را بی حدومرز در اختیار نهادهای غیرقضائی قرار داد. اما کافه ها فقط از جیب مالک و کارمندشان کم نمی شوند. یک کافه در شهر، گاهی بخشی از اقتصاد یک خیابان است؛ کتابفروشی، گالری، تئاتر، فروشگاه های کوچک و کسب وکارهای اطراف هم از رفت وآمد آدم ها در آن محدوده سهم می برند.
محمد کلانتر، پژوهشگر، مترجم و اسطوره شناس، از زاویه دیگری به همین ماجرا نگاه می کند. به باور او، کافه دیگر فقط جایی برای نوشیدن قهوه نیست؛ فضایی است برای آشنایی، گفتگو، کار، برگزاری رویداد و ایجاد ارتباطات تازه. در شهری که فضاهای عمومی هر روز محدودتر می شوند، کافه یکی از معدود مکان هایی است که هنوز میتوان در آن نشست و ماند؛ و همین «ماندن» برای شهر مهم می باشد. خیابانی که فقط محل عبور خودرو و خرید سریع باشد، دیگر فضای شهری نیست؛ مسیر عبور است.
شهر وقتی زنده است که آدم ها در آن بمانند، مکث کنند و حضور داشته باشند. کافه ها یکی از جاهایی هستند که این مکث را ممکن می کنند. تهران البته پیش از این هم مکان هایی را از دست داده که زمانی بخشی از زندگی اجتماعی شهر بودند. باغ فردوس روزگاری محل جمع شدن جوان ها بود؛ شب ها در آن رفت وآمد و نشاط جریان داشت. حالا از آن تصویر پرجنب وجوش گذشته خبری نیست. شهرها فقط با ساختمان ها و خیابان هایشان به یاد نمی مانند؛ با آدم هایی به یاد می مانند که در آنها جمع می شدند.
مطلب اعصابسنج را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب